Co mówią protestanci o rozwodach i powtórnych małżeństwach?

rozwodMateusz Wichary

Spojrzenie na powtórne małżeństwo zależne jest od zrozumienia natury rozwodu. Wśród protestantów pojawia się kilka pogladów na temat tego, czym jest rozwód i w związku z tym, jakie niesie skutki. Konkretnie, czy można powtórnie wziąć ślub, czy nie. Omówimy wszystkie po kolei.

 

1. Rozwód to nigdy nie wolność. Pierwszy pogląd, najbardziej zbliżony do oficjalnego katolickiego, to przekonanie, że rozwód nie jest rozwiązaniem przymierza małżeństwa, a co za tym idzie, rozwód nie jest wolnością OD związku DO kolejnego  związku (małżeńskiego, oczywiście), ale jedynie stanem rozkładu czegoś, co z definicji rozwiązywalne nie jest.

 

Tak więc osoba, której małżonek jednostronnie złamał wierność obietnicy małżeńskiej chcąc nie chcąc ów fakt uznać musi (stąd rozwód: jawne, publiczne rozpoznanie tego, że np, odszedł, porzucił, wziął ślub z kimś innym bądź z kimś innym żyje. To różnica, jak rozumiem, z oficjalnym stanowiskiem katolickim, które tego rozpoznania odmawia).

 

Niewierność małżonka w żadnej mierze jednak nie zwalnia tej drugiej osoby z wierności złożnej przed Bogiem przysiędze (niezależnie od tego, gdzie była składana: patrz wpis o małżeństwie tutaj). Tak więc osoba taka nie powinna wchodzić w kolejny związek małżeński, a osoba która ów związek złamała, cudzołoży, czyli grzeszy. Istnieja dwa silne fragmenty potwierdzające taką optykę: Mk 10:11-12 i Łk 16:18, oba zawierające ta samą naukę:  „każdy, kto opuszcza żoną swoją, a pojmuje inną, cudzołoży, a kto opuszczoną przez meza poślubia, cudzołoży„. Opuszczona (opuszczony) cudzołoży wchodząc w kolejny związek.

 

Reprezentanci takiego poglądu również zazwyczaj precyzują KIEDY wolno uznać problem czy kryzys małżeński jako uprawniający do rozwodu. Po pierwsze, jest to wtedy, gdy mamy do czynienia z małżeństwem, w którym jeden małżonek jest chrześcijaninem, a drugi niewierzący, oraz kiedy strona niewierząca chce, ze względu na nawrócenie swego małżonka, sie rozwieść. Osoba wierząca powinna wtedy ulec: „jeśli poganin chce się rozwieść, niechże sie rozwiedzie; w takich przypadkach brat czy siostra nie sa niewolniczo związani, gdyz do pokoju powołał was Bóg” (1Kor 7:15). 

 

Po drugie jeśli przymierze zostało złamane przez fizyczna zdradę. Pojawia się tu fragment, który brzmi identycznie jak powyższe z Łukasza i Marka, oprócz wtrącenia: „z wyjątkiem wszeteczeństwa”, mianowicie: „ktokolwiek by odprawił żonę swoją, z wyjątkiem przyczyny wszetetczeństwa, i poślubił inną, cudzołoży, a kto by odprawioną poślubił, cudzołoży” (Mt 19:9). Ów wyjątek sprawia, zdaniem reprezentantów tego poglądu, iż mężczyzna może odprawić żonę tylko z  powodu przyczyny wszetetczeństwa, ale nie innego.

 

To by w praktyce oznaczało, że rozwód był akceptowany wśród protestantów wyznających ten pogląd, tylko z tych dwóch przyczyn. Jeśli pojawiła się inna, nie uznawano rozwodu za rozwiązanie, a co za tym idzie, jeśli jednak nastapił, karano rozwodników wykluczeniem. Dzisiaj mało które zbory w Polsce wciąż są na tyle konsekwentne, nawet jeśli oficjalnie wyznają taka zasadę. Natomiast na Ukrainie czy w Rosji wciąż jest to, przynajmiej wśród baptystów, dość popularna i przestrzegana zasada.  

 

2. Rozwód to czasem wolność.  Zdaniem reprezentantów tego poglądu, Biblia mówi o sytuacjach, kiedy rozwód oznacza wolność do zawierania nowych związków. Są to jednak sytuacje nazwane i określone. W pozostałych sytuacjach rozwód powinien być połączony z zachowaniem stanu wolnego do końca życia.

 

Przede wszystkim jest to sytuacja wszeteczeństwa. Powyżej cytowany fragment rozumieją oni inaczej. Otóż, „ktokolwiek by odprawił żonę swoją, z wyjątkiem przyczyny wszetetczeństwa, i poślubił inną, cudzołoży, a kto by odprawioną poślubił, cudzołoży” oznacza ich zdaniem, iż ogólnie rzecz biorąc, mężczyzna, który odprawia żonę swoją i poślubia inną cudzołoży, ale uwaga, w przypadku, gdy miało miejsce wszeteczeństwo (rozumiane jako cudzołóstwo), tak nie jest. Ów wyjątek sprawia, że jest inaczej , a więc, chodzić może tylko o to, że jednak wtedy nie cudzołoży. Czyli, w tej sytuacji tworząc nowy związek ma do tego prawo (wolność), skoro on cudzołóstwem nie jest.  Wydaje się to bardziej naturalne rozumienie tego fragmentu.

 

Czasem rozciąga się je również na sytuację rozwodu z osobą niewierzącą, choć argumenty nie są zbyt silne.

 

W końcu, bardzo popularna jest zasada „grubej kreski” pomiędzy okresem sprzed nawrócenia i po nawróceniu. Ma się to nijak do powyższych argumentów. Wniosek ten wysnuwa się z innego faktu, mianowicie, iż wierzący rozpoczyna nowe życie jako nowe stworzenie w Chrystusie. I tak np. 2Kor 5:17 mówi o owej nowości nastepująco: „stare przeminęło, oto wszystko stało się nowe”. Stare przeminęło, a więc stare, zerwane obietnice również. Nawrócony ma na nowo czyste konto. Można zacząć wszystko od nowa, z nowym, wierzącym małżonkiem. Jest to perspektywa bardzo popularna w kościołach charyzmatycznych.

 

Jest to na pewno bardzo uwalniająca duszpastersko i zachęcająca perspektywa, do której mam dużą sympatię. Niemniej, wątpliwości co do takiej wizji budzi fakt, iż małżeństwo należy do porządku instytucji stworzenia, nie odkupienia (patrz tutaj).  Przez nawrócenie nie przestałem być Mateuszem Wicharym i nie zostałem np. Stefanem Burczakiem. Raczej, stałem się nowym Mateuszem Wicharym, mającym wciąż te same obowiązki i powinności wobec wciąż tej samej rodziny, rodziców i krewnych, których mam na mocy stworzenia (Opatrzności), ewntualnie żony i dzieci (o ile nawróciłem się już po ich pozyskaniu). Podobnie sprawa wyglada z  sąsiadami, pracodawcą, czy narodem.  Te więzi ulegają redefinicji, ale nie unicestwieniu.

 

3. Rozwód zawsze oznacza wolność.  Ta perspektywa nie sili się na szczególne argumenty biblijne. Raczej operuje na poziomie mętnych argumentów z Bożej miłości,  potrzeby naprawy życia, szukania spełnienia i drugiej połówki, pragnienia Boga wszystkiego, co najlepsze dla naszego życia, itp.  Powszechnie panuje w USA, gdzie protestanci równie powszechnie biorą rozwody i zakładają powtórne małżeństwa po kilka razy. Raczej z miernym skutkiem.

 

Ta wizja nie wzbudza u mnie żadnej sympatii.  Na szczęście, w Polsce jest raczej żadko reprezentowana, a przynajmniej nie otwarcie.  Również w USA pastorzy zauważają, że plaga rozwodów raczej nie dowodzi jej biblijności i co bardziej fundamentalne zbory od niej odchodzą. Natomiast wciąż nie wszyscy są gotowi zdenerwować swoje rozlazłe owieczki i wprowadzić jasne, odwołujące sie wiążąco do Biblii zasady w zborach.

 

Podsumowując, w Polsce przeważa pogląd 2, zdarza sie 1. Oba szukają w Biblii fundamentu dla swej praktyki, co jest zjawiskiem zachęcającym. Historycznie rzecz biorąc, protestantyzm optrował za poglądem 2a (istnieje wyjątek dla wszetetczeństwa; istnieją okreśłone podstawy dla rozwodów).

 

Na zakończenie warto dodać, że niezaleznie od przyjmowanych zasad, po wyznaniu grzechu (tak, źle zrobiłem(-iśmy), przepraszam(-y) Boga za to) zbory protestanckie osoby biorące z nieuznawanych za biblijne powodów powtórne małżeństwo i tak ostatecznie, pod warunkiem skruchy, zazwyczaj przywracają do społeczności zboru. Zakłada się bowiem, że cudzołóstwo dotyczy raczej zerwania więzi z poprzednim małżonkiem niz trwania w więzi z nowym. Innymi słowy, że odejście od drugiego małżonka, byłoby zniszczeniem kolejnego przymierza.  Argumentem za taka optyką jest kobieta samarytańska, mająca pięciu męzów i żyjąca z ostatnim mezcyzna bez ślubu (J 4:18). Przyjmując, że nie owdowiała 4x, Jezus nazywa jej kolejnych mężów mężami, choć przysięgała będąc rozwiedzioną, i odróżnia ich od ostatniego mężczyzny, z którym żyła, choć z którym nie wiązała ją żadna obietnica (którego żoną nie była).

Reklamy

Skomentuj

Please log in using one of these methods to post your comment:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s